Na een lang beraad, een filmpje verspreid via hyves & een logje bij Esther heb ik besloten van plek te wisselen. Ik ga naar één log. Een anoniem log. Zoals ik dat ooit had bedoeld. Helaas is het in de loop van de jaren voor veel mensen bekend wie ik ben. Helaas; niet omdat ik júllie niet vertrouw. Maar wie leest er weer bij jullie die ik niet ken. Kortom "vrienden van jullie vrienden" vertrouw ik niet.

Een wachtwoord helpt niet. Wie kwaad wil, kan kwaad doen. Die kraken mijn wachtwoord. Dus ga ik verhuizen.

Hopelijk gaan jullie met me mee en ik wil jullie dan ook graag de nieuwe plek bekend maken! Het plan werkt alleen als ik voorlopig zonder link bij jullie reageer, totdat "het gevaar" geweken is. Het klinkt allemaal wat neurotisch, dat begrijp ik. Er is nu geen reden tot paniek, maar wie zegt dat ik over twee jaar niet weer een "Ron" tegenkom? Ron was een jongen/man die het mij, Palisa, de Prinses en nog vele anderen heel moeilijk heeft gemaakt. Voor ik met m’n ogen kon knipperen had hij álles over mij achterhaald.

Een reactie op deze log is voldoende om het nieuwe adres in je mail te krijgen (vul dan wél even je mail in bij het reactie-scherm

Tot logs!

ps. Over hetgeen wat op dit adres staat moet ik even denken, want ik kan wissen wat ik wil, maar het "verdwijnt" toch nooit meer. Als iemand een goed idee heeft, houd ik me aanbevolen!

Update: Er gaat iets mis met de mailadressen. Op de één of andere manier, komen ze bij mij niet binnen. Daarom heb ik rechtsbovenin (boven de w.i.e. online) een mailformulier geplaatst. Zouden jullie daar nog een keer jullie email in willen vullen? (Sorry hoor, af en toe blijk ik toch meer digibeet dan ik denk )

Nadat Jélin meerdere malen om "Hanna" riep, keek ik Mister streng aan en vroeg wat dit nu weer te betekenen had. Wie ís Hanna?!

Een bezoekje aan het consultatiebureau leerde ons dat Mister niets te maken heeft met een zekere Hanna, maar dat Jélin aan het oefenen is met haar "mama". Dus ík ben Hanna! Het is nog niet helemaal correct, maar toch bevond ik mij die dag in de zevende hemel

Verder hebben we het voedingsschema besproken en we hebben haar de afgelopen tijd een beetje té vol zitten stoppen met eten. Na een fruit- of groentehapje is het de bedoeling dat we wachten tot ze weer om eten vraagt (wat ze dus niet doet!) in plaats van een volledige borstvoeding van 200 cc er achter aan. Dus dit houdt nu in dat ik ‘s morgens, ‘s middags en ‘s avonds melk geef en dat ze tussendoor een fruit- en groentehapje krijgt. Ook krijgt ze ‘s middag voor het badje nog een halve liga of een rijstwafel. En dan is mevrouws buikje helemaal rond gegeten

Qua groei gaat ze Рondanks al het eten Рniet zo hard meer. Ze is nu 6100 gram en 66 cm. En toch passen shirtjes maat 68 ̩cht niet meer. Maar van broekje juist weer wel, want dan is 74 ̩cht te groot. Dus madammetje heeft nu van boven 74 en van onder 68. En rompertje ook 74, want 68 zat te strak. Dus korte pootjes voorlopig.

Haar ontwikkeling gaat des te vlugger; zitten kan ze zowat zelfstandig (bezorgde moeder vind dit nog geen goed idee), kruipen gaat – al is het ongecontroleerd – de halve kamer door. Van het speelgoed zijn tegenwoordig de details het leukste (dus vergeten-af-te-knippen-labeltjes bijvoorbeeld). En als ik haar oppak uit bed of de box, krijg ik een dikke smakkerd van plezier. D’r handjes op mijn wangen en met een grote grijns drukt ze haar gezichtje tegen het mijne… Héérlijk vind ik dat Praten wordt ook steeds meer en het gaat ook steeds meer via vraag & antwoord. Sissi is ook een flinke kletskous (zoals iedereen wel weet hihi) en dat gaat dus ook vrijwel de hele dag door tegen Jélin. Voorheen was het meer een eenzijdig gesprek, maar nu krijg ik ook antwoord! Dus het vele kletsen is niet voor niks geweest! Ook "begrijpt" ze muziek steeds beter. We dansen erg veel samen als de radio aanstaat en zingen veel liedjes zoals "hoofd, schouder, knie en teen". Nu begint ze met meezingen (al is het dan zonder geluid, het mondje gaat écht op en neer alsof ze meedoet) en ook als ik een liedje harder zet word ik verwachtingsvol aangekeken.

Zwemmen is nog steeds het hoogtepunt van de week. Giechelend ondergaat mevrouw alle oefeningen en liedjes. Kopje onder vindt ze écht geen punt en pletsen in het water prachtig! Het hele lesje kan ze volhouden nu.

De laatste dagen trekt ze een gek bekkie, te weten: haar onderlip wordt naar binnen gezogen, d’r bovenlip is een lange streep, twee dikke wangetjes en een onnozele blik. Toen ze dat deed, schoot ik zó hard in de lach dat ze heel hard mee begon te lachen! Zo hard heb ik haar nog nooit horen lachen, alsof ze door had dat zíj een grapje maakte.

Al met al is het dus fijn om Jélin’s mama te zijn en – voor zover wij kunnen zien – is het net zo fijn om Sissi d’r kindje te zijn.

Hieronder nog steeds haar favoriete slaaphouding Net snel even genomen en bedacht me ineens dat het aantal foto’s drastisch begint af te nemen, dus daar gaan we weer even op letten!

Fenomeen waar ik nog nooit iemand over heb gehoord zijn; fantoomschopjes. Een zelfverzonnen term. Geef ik toe. Het lijkt geenzins op darmgerommel of iets anders dergelijk. Nee, fantoomschopjes zijn ouderwetse schopjes in de buik van een – half jaar niet meer zwangere – vrouw.

Eenmalig hardop uit durven spreken op de werkvloer wat resulteerde in hard gelach. Waardoor ik het linea directa in de doofpot stopte. En het er weer uit haalde toen het ter sprake kwam bij 2 – inmiddels 3 en 1/2 maand niet meer zwangere – vriendinnetjes.

Zij hadden/hebben ze ook en hebben het (nog) niet aan iemand verteld. Een beetje giechelig opgelucht praatten wij erover. Waarop ik besloot dat dit "out in the open" moest. Maar het weer vergat. Totdat ik net weer een schopje kreeg van mijn fantoomkindje. Want één ding weet ik heel zeker; d’r zit er écht niet nog één!

Hele dagen lang. Het lijkt nog het meest op ‘ngngnananana’, maar soms zou het ook ‘mineminemine’ kunnen zijn. Het lijkt alsof ze ondertussen d’r tong op eet of iets dergelijks. Sowieso het koppie wat ze erbij trekt is schattig. En niet onbelangrijk; we hebben een idee hoe haar stemmetje klinken zal. Af en toe komt er ineens een ander woordje tussendoor, maar verstaan doen we het toch niet. Érg jammer, want ik zou er veel voor over hebben om te weten wat ze zegt.

Waar we inmiddels wel een beetje gek van worden is het draaien op d’r buik. Beneden op het speelkleed (de box is inmiddels te klein om in te kruipen ) is het hartstikke leuk, maar als je wilt dat ze gaat slapen en dat ze dat op d’r rug doet i.v.m. wiegendood, is het he-le-maal niet leuk meer. Het resulteert in het minstens zes keer naar boven kunnen gaan om Moppie weer om te gooien. We hebben al van alles geprobeerd; lakentje heel strak, slaapzakje, vooral geen oogcontact maken tijdens het omdraaien. Niks helpt. Totdat we erachter kwamen dat ze altijd via d’r linkerzij omdraait, dus daarom leggen we Jélin helemaal rechtsbovenin haar bedje met slaapzak, zodat ze geen kant op kan. Het lijkt aardig te werken, maar hoe lang zou het duren dat ze erachter komt dat ze ook via rechts kan draaien? (Als iemand een idee heeft, houden we ons aanbevolen Een instopstrook aan een slaapzakje naaien zitten we nu aan te denken)

Borstvoeding ben ik langzaam aan het afbouwen. Kolven wil ik niet meer 3 keer per dag op werkdagen wanneer ze 6 maanden is, dus dat verdient nu alvast wat voorbereiding. ‘s Morgens, ‘s middags en ‘s avonds wil ik borstvoeding blijven geven, maar de voeding van 10 en 16 uur, gaat voortaan met flesvoeding. Hoewel we gestart zijn met groente (met gróót succes; vooral worteltjes haha) en tijdelijk gestopt met fruit (want minder succes), dus de vraag naar borst/flesvoeding minder zal worden. Zo worden de 5 voedingen melk, langzaam 4 voedingen denk ik. Enniewee, dát gaan we volgende week even op het cb overleggen, want we zijn wel toe aan wat advies over een nieuw voedingsschema.

Ons eerste les babyzwemmen was een groot succes vanmorgen! Liedjes zingend werden de baby’s heen en weer gewiegd in het water, we hebben "bellen" geblazen in het water, baantje op de buik, baantje op de rug, van kopje onder tot hoog in de lucht "gooien"; alles werd met een grote grijns beleefd. Voor mij dus ook erg leuk om Moppie zo te zien genieten. Na een kwartiertje kreeg ze zo’n zielig bibberlipje en ook al werd d’r grijns er niet minder om, ik vond het tijd om eruit te gaan. Vlug Jélin aangekleed en in de maxicosi gezet met een speetlje, zodat ik ook even de tijd had om mij om te kleden. Al met al waren we een uurtje later weer thuis Sissi met een voldaan gevoel en een heerlijk slaperig meisje.

Dus zo had ik álle tijd om lekker even bij te kletsen met m’n vriendinnetjes (hun beebs lagen ook al snel op één oor namelijk). Samen een heerlijke clubsandwich – sneetje brood, rucola, ham, sneetje brood, plakje bacon, gebakken ei en een sneetje brood op elkaar. Broodjes dun besmeerd met mayonaise: succes verzekerd – gegeten. Voor herhaling vatbaar dus!

Sprongetje vind ik tóch een beetje twijfelachtig. Tuurlijk, ze is anders dan anders. Maar ze was ook danig oververmoeid geraakt. Combinatie van beiden zorgden voor taferelen zoals in vorig logje vernoemd. Maar inmiddels beter uitgerust valt het ook allemaal wel weer mee. Er wordt weliswaar meer gemopperd, maar het is van korte duur, omdat ik d’r rigoreus na 3 kwartier weer in bed leg om te slapen. De vrijdag & zaterdag was ons Moppie bij opa & oma (ouders van Mister) en ik denk dat ze daar wat minder geslapen heeft. Ik ben erg streng en bij gejammer leg ik haar altijd snel in bed om te slapen. Maar omdat Jélin het opa & oma een beetje moeilijk had gemaakt, was het voor hun erg lastig om te zien wat er nu aan de hand was. Maar nu gaat het dus alweer een stuk beter!

Daar gaan we weer; neerleggen in de box/het bedje/aankleedkussen gaat gepaard met gebrul & krokodillentranen. Eten gaat bíjna niet. Slapen ‘s nachts met de nodige nachtmerries versierd met angstschreeuwtjes. Slapen overdag doet ze nagenoeg helemaal niet. Op schoot weet ze niet hoe snel ze d’r weer af moet om op ontdekkingsreis te gaan.

Het volgende sprongetje kondigt zich aan. De komende vier weken "feest". Blègh!

In meerdere opzichten; jammie. Zoals ze eruit ziet & d’r eerste fruithapje.

Ik vind Moppie nog steeds om óp te eten, zo schattig en lief. Sinds een weekje is ze aan het gillen geslagen. Soms hard, soms zacht en soms in volume toenemend. Als ze gilt betekent dat dat ze het naar haar zin heeft. Als het wat zachter wordt en overgaat in ‘de piepende deur’ zoals we dat hier thuis noemen dan is ze moe. Dan valt ze uiteindelijk zacht murmelend in slaap. Mits ze zich niet ondertussen in bed heeft verplaatst en dwars liggens terechtkomt op d’r buikje en zo moe wordt van het optillen van d’r hoofdje, maar niet terug kan rollen.

Nog steeds hou ik onverminderd van haar en ben ik nog net zo verliefd als de eerste dag. Sterker nog; het wordt steeds meer! Het is zo’n mooie meid en als ik de foto’s bijknip of in de albums sorteer zie ik pas hoe groot ze is en wat een eigen gezichtje ze krijgt. Hoe ze verandert en de steeds wijzer wordende blik in haar ogen. Ze is inmiddels – op een halve week na – vijf maanden. Een mooi momen om alvast te wennen aan vaste hapjes. Dus zijn we begonnen om vóór de voeding van 10 uur wat lepeltjes fruit te geven. Mango staat er de eerste dagen op het menu. Gisteren vond ze het vies, vandaag al een stuk lekkerder, dus het is best een succes. We geven op aanraden van de prinses nog niet teveel, maar ongeveer 10 lepeltjes. Zo kan Jélin rustig wennen aan het nieuwe voedsel.

Kruipen lukt steeds beter, alleen begint zij achteruit in plaats van vooruit. Al komt ze dan niet verder dan ongeveer 20 centimeter; het ziet er erg komisch uit.

Klaar voor het fruithapje

Mooi meisje

(zo zag ze eruit met vier maanden)

Met hennekam

Hoofd vs. Hart.

Wanneer is een tweede kindje "gewoon" en niet héél snel achter elkaar (en daarmee onverantwoordelijk)?

Mijn lijf heeft rust nodig. Wat zeg ik; mijn lijf is nog aan het werk in de vorm van borstvoeding! Bovendien wordt er van top tot teen genoten. Door Jélin, Mister én Sissi. En toch heb ik een klein stemmetje in me. Die steeds vaker in volume begint toe te nemen. Een stemmetje van een ongeboren, nog niet verwekt kindje. De volgende. De tweede. Ofwel; de derde grote liefde van mijn leven. Een stemmetje wat ik tot nu toe succesvol onderdruk. Omdat het oneerlijk zou zijn naar Jélin, maar ook naar Mister&Mij. Want eerst nog genieten van de ‘three musketiers’. Genieten zonder afleiding in de vorm van misselijkheid, schopjes en alle 2e eerste keren. Uitstellen tot het gemis ons geluk zal verstoren.

En toch heb ik van je gedroomd, weet ik dat je er al bent en staat je naam al vast. Maar nog éven geduld, kleintje.

Het geplande rijstebloempapexperiment zoals ik in het vorige logje beschreef is finaal mislukt. Ze vindt pap net zo vies als ik het vroeger vond, dus alles werd weer doodleuk uitgespuugd. Beetje zonde van mijn gekolfde melk, dus dat risico wil ik niet nog eens lopen. De "papfase" slaan we dan maar over. Het is ook niet echt dat ze het nódig heeft immers.

De cursus babymassage is afgelopen thank god en hebben we afgesloten met een collectief badmoment. En masse zaten de beebjes in een bellytub, tummybucket emmer. Dat leverde leuke beelden op, want de één zat heerlijk te pitten, de ander zat wel errug krap (want was "al" 8 maanden) en Jélin plonste er naar hartelust op los of ging steeds meer onderuit gezakt zitten om eens lekker te drinken van het warme water.

Als volgende puntje op onze ‘to do-list’ hebben we babyzwemmen. Nog een kleine 2 weken voor we dat gaan doen, maar we zijn erg benieuwd of dat wél een succes wordt. Hoewel Mister babymassage leuk vond (en Jélin met hém ook) was vooral Sissi niet erg te spreken over de cursus. Wat overigens totaal niet aan de cursus lag, maar aan mij! Ik hou gewoon niet van serene stilte, een cd met kabbelende beekjes op de achtergrond en van die opgelegde rust & ontspanning (thuis masseren vond ik daarom een stuk fijner!). Mister trok zich daar gewoon niet veel van aan en zong liedjes, deed dansjes en wiebelde druk met Jélin in de maat mee.

En verder gaat het nog steeds prima, z’n gangetje en is de verdeling energie tussen werk&thuis een stuk

beter. Aan het eind van de dag heb ik zélfs weer wat energie over om koffie/wijn te drinken in de tuin en kan ik zelfs "opblijven" tot elf uur. Ik word steeds meer Sissi en niet alleen meer moeder.

M’n vriendinnetjes zijn sinds een paar dagen ook druk bezig met het vinden van een ritme. Justin is 7 weken jonger en Yara 8 weken jonger, dus een prachtige tijd om daarmee te starten. Ik vind het vooral erg fijn, omdat ik me nu niet meer zo "alleen" voel staan hierin. Voorheen voelde ik me onbewust toch een zeikerd dat ik als enige eerder naar huis ging vanwege het ritme van Jélin. En nu kunnen we daar ook fijn over overleggen en kunnen we onze zorgen delen. Hoewel ik écht moet zeggen dat Jélin nu al een aantal weken zonder enig geluid van ontevreden in bed gaat liggen en altijd snel vertrokken is! Dus ik denk dat het met Justin & Yara heel snel goed zal gaan, want die zijn toch al iets ouder dan toen ik ermee begon, dus zullen ze het ook sneller "snappen" als ze in bed worden gelegd. Maar goed, het geeft me een fijn gevoel dat we nu samen in hetzelfde schuitje zitten!

Heerlijkste momentje van de dag is nu wanneer ik op m’n rug lig en Jélin als een vliegtuigje boven me houd. Dan verschijnt er een grote grijns en wil ze me kusjes geven (dan doet ze namelijk haar mondje open en is het net of ze me op wilt eten. Dat doet ze ook al een héle tijd nu.). Als ik haar dan op me leg, word ik onder de kusjes bedolven en

klimt ze helemaal tegen me aan om in m’n nek haar hoofdje te leggen. Zó schattig! Minder schattig is wanneer ik haar met me meedraag en zij steevast deze rit eindigt met een bosje haar in haar handje. Au! Dus dan maar vaker mijn haar in een staartje

Hieronder een foto om te bewijzen dat Jélin de mooiste is, máár ook gekke bekken kan trekken & twee foto’s van een heerlijke dinsdagmiddag in een badje. Waarna Jélin ging slapen en pa&moe van de – van een picknick overgebleven – kippenpootjes, pastasalade, stokbroodje met kruidenboter hebben zitten smullen. Zo’n dag zoals het altijd zou moeten zijn…

Elke dag even voorlezen voor het slapengaan. De nieuwe gewoonte in huize Mister, Sissi & Jélin. Slaapzakje aan, samen op de stoel in onze slaapkamer zitten en dan een stukje Gonnie & Gijsje. Maar véééél leuker  is het natuurlijk om zélf het boekje vast te houden!